indigokinderen

Hallo allemaal,

Mijn naam is Martine Tromp en ik ben freelance regisseur. Ik ben bezig met het maken van een documentaire over indigo-kinderen. Daarvoor ben ik op zoek naar zoveel mogelijk kinderen, maar ook jongeren en volwassenen, die mij hun verhaal willen vertellen. In eerste instantie omdat ik heel nieuwsgierig ben naar jullie ervaringen, maar ook omdat ik mensen zoek die mee willen werken aan mijn film. Het wordt een 'echte' documentaire, die vertoond wordt in op filmfestivals en op televisie. Wat ik in de film graag wil laten zien is hoe de wereld er uitziet door de ogen van een nieuwetijdskind. Maar ook hoe de rest van de wereld daarnaar kijkt, en hoe lastig dat soms kan zijn.

Ik hoop op veel reacties!

vriendelijke groet,

Martine

Hoi Martine,

Ik ben misschien laat met mijn reactie, maargoed dit is voor het eerst dat ik deze site bezoek dus vandaar...
Mijn naam is Thijme Termaat, 23 jaar en ik ben beeldend kunstenaar van beroep.
Een klassiek voorbeeld van het indigo fenomeen, al zeg ik t zelf (heb veel moeite dit uit te spreken, ik wil mezelf niet op een voetstuk plaatsen...)
Ik heb mijn hele leven al aanleg gehad als in het tekenen, en zo'n drie jaar geleden
ben ik gestopt met mijn opleiding aan de Design Academy Eindhoven omdat ik toen voor het eerst een schilderij maakte en mijn roeping had gevonden.
Ik ben weer thuis gaan wonen, en heb de afgelopen drie jaar niets anders gedaan dan schilderen. Dit heeft geleid tot een superfijne techniek, ik stel voor dat je een kijkje neemt
op mijn website (welkomsttekst is van meer dan een jaar geleden en moet nodig worden geupdate) www.thijmetermaat.exto.nl

De boosheid over de manier waarop het gaat in de wereld, het constante gevoel dat ik daar wat aan moet doen, de fijngevoeligheid en alle andere aspecten
zijn hardnekkig.
Ik zou de wereld graag duidelijk willen maken dat wat ik doe peanuts is, en dat iedereen de potentie om boven zichzelf uit te stijgen, tot ongekende hoogte..
We zijn tot alles in staat, van zelf genezing tot over water lopen... god zit letterlijk IN ons, in een lang vergeten plekje in ons hart...

Met liefde, Thijme

Hallo Martine,

Aangezien je (mag ik je zeggen?) hebt gevraagd om veel reacties, zal ik ook maar even reageren. ^^
Ik ben Nandi v/d Knaap, 15 jaar en zit na de zomervakantie in de 4e klas van HAVO.
Ik hou ontzettend van teken en schilderen en schrijven. Ik wil later schrijfster worden van beroep en de wereld meedelen hoe belangrijk het is om je ogen te openen en om je heen te kijken, hoe mooi de natuur is en hoe belangrijk het is om "gewild" te zijn. Ik denk dat je namelijk bestaat omdat je "gewild" bent, als is het door maar één persoon. Emoties spreken me erg aan, ik ben ook moe na een dag school, door de vele gesprekken, reacties en gevoelens die anderen meemaken. Om de een of andere reden putten ze me uit en soms heb ik ook gewoon geen zin meer om te praten. Daar word ik moe van en ik vind dat men tegenwoordig te veel praat.
Toen ik naar school ging had mijn moeder al een verwachting dat ik "anders" zou zijn en dat klopte. Ik ben veel gepest en daardoor ben ik me op jonge leeftijd als een wild dier gaan opstellen en heb daar nog steeds last van. Kinderen vonden me eng en zijn me gaan mijden, daardoor ben ik een soort van "mensenschuw" en nog steeds eigenlijk. Leraren wilden me laten testen en dat is één keer gebeurd, uitslag: schizofrenie, ADD, PDD-NOS, theatraal syndroom, HPS, autistisch en dyscalculie. Men raadde medicijnen aan, maar mijn moeder weigerde (gelukkig). We hebben er vele problemen mee gehad, gelukkig zijn die nu voorbij.
Op de middelbare kreeg ik pas mijn echte, eerste vriendinnen, waar ik heel close mee ben, maar niet alles mee kan delen. Daarvoor had ik er nooit problemen mee gehad dat ik "aanrakingsangst" heb, maar nu speelt het een grote rol, omdat kinderen van mijn leeftijd blijkbaar affectie nodig hebben. Ik kan er niet tegen en dat stoort sommigen enorm. Het heeft een reden (dat ik niet op dit forum zal zetten), maar ik denk ook dat het te maken heeft met overgevoeligheid. Mijn moeder is er achter gekomen dat ik een indigokind ben namelijk en dat heeft veel problemen bespaard.
Helaas zijn de banden met de familie wat minder, zo heb ik weinig tot haast geen contact met mijn vader en al helemaal niet met zijn familie. Dat leidde tot grote depressies, waar de omgeving heftig op reageerde.
(zo, mijn hele levensverhaal opgehangen )

Ik ben altijd al gepest door anderen, door mijn gedrag voornamelijk maar ook weer kleding. Ik uit mezelf zoals ik wil en laat me niet in een hokje plaatsen. Ik filosofeer nou eenmaal over het leven, iets wat weinig leeftijdgenoten doen (denk ik). Ik schrijf, wat ook vreemd blijkt te zijn en ik ben nou eenmaal gevoeliger en misschien wat geïnteresseerder in het paranormale. Ik vind dat de mens moet leren elkaar te accepteren, zonder te snel vooroordelen te vellen. Sommige mensen zijn nou eenmaal anders dan anderen, maar schreeuwt de hele wereld niet dat iedereen zichzelf moet zijn? Ik ben blij dat ik de kracht heb om mijn eigen weg te gaan en laat me niet dwingen door de meningen en kritiek van anderen.
Mijn advies aan iedereen (ook al ben ik nog maar een kind) is: blijf jezelf, luister naar jezelf en volg je hart. Jij weet wat het beste voor je is en jij bent de baas over je eigen leven, jij bent de belangrijkste persoon in je eigen leven en niemand anders kan over JOUW bepalen.

Liefs, Nandi